به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «آناج»، تحلیل و نقد حول انتخاباتی که گذشت بسیار است؛ از اُفت میزان مشارکت گرفته، تا رای گرفتن به قیمت دمیدن در آتش جنجالهای قومیتی و ضعف نهادها برای پای کار آوردن مردم، همه محل بحث است؛ اما بهنظر آنچه مورد غفلت قرار گرفت و در سکوت رسانهها گم شد، کمرنگ یا بهعبارتی بیرنگ شدن حضور بانوان در این آوردگاه است. حال که بازار تبریکات روز دختر گرم است و منحصر کردن نقش «نور دیده» به کارهای خانه در آن بیلبورد صورتی که حسابی خبرساز شده، شاید دغدغه حضور درخور بانوان در عرصههای سیاسی هم خریدار پیدا کرده باشد.
نه تنها هیچ بانویی بهعنوان نماینده تبریز به مجلس راه پیدا نکرد، بلکه حتی در ۲۰ رای اول حوزه انتخابیه هم نامی از بانوان به چشم نمیخورد. پیشتر حداقل برای حفظ ظاهر هم که بود، تصمیمگیران در لیستهای پرطمطراقشان یک خانم هم اضافه میکردند؛ اما اینبار حتی از آن ظاهرسازی هم خبری نبود. میگویند برای توجه به مطالبات زنان نیاز نیست که حتما خودشان نماینده شوند! برفرض محال که این سخن را پذیرفتیم، در کدام ستاد و کدام میتینگ حرفی از زنان و مسائل و دغدغههایشان به میان آمد؟ کدام کاندید طرح و برنامهای برای رفع موانع موجود مطرح کرد؟ در اثنای کدام وعدهها به چالشهای واقعی زنان پرداخته شد؟
حداقل بهخاطر سبد رای هم که شده بود، باید اعتنای ویژهای به این قشر میشد؛ محل تامل اینجاست که نه تنها طرح و برنامهای حول چالشهای زنان وجود نداشت بلکه به جرأت میتوان گفته که هیچ ایده مشخصی برای روزهای پس از بُرد در کاندیداها دیده نمیشد و در مناظرات و سخنرانیها اکتفا میکردند به حرفهای کلی و غیرمیدانی، با چاشنی تخریب رقبا! سوال هم که میپرسیدیم، نا امیدتر میشدیم. بعضی بزرگواران حتی با فلسفه و رسالت حقیقی مجلس آشنایی نداشتند. تعدادی حتی علم کافی و اشراف نسبی درباره مشکلات و چالشهای استان هم نداشتند و شایسته تکیه زدن به صندلی سبز نبودند.
اما امان لیستها و حمایتها و توصیهها که انتخاب را محدود کردند به بد و بدتر. هنوز هم که هنوز است جهتگیری سیاسی کاندیداها برای مردم شفاف نشده! در دور اول سایه هم را با تیز میزدند و برای اعتبار بخشیدن به خودشان دیگر کاندیداها را زیر پا میگذاشتند. در پس پرده چه رخ داد که به یکباره ورق برگشت و به ستادهای یکدیگر رفتند و در میتینگها شعار حمایت سر دادند؟؟ گذشته از این.ها هزینه کلان آن جشنها و بیلبوردهای شهری از کجا تامین شد؟؟ کاش میشد رو در رو این سوالات را پرسید. کاش حضورشان در میان مردم به هفتههای منتهی به انتخابات خلاصه نشود. کاش هراسی برای مناظره و حضور بین دانشجویان و اقشار فرهیخته نباشد.
از همه این حرفها که بگذریم، میرسیم به نقش حیاتی مردم. اگر چند روز پیش وظیفه ما آمدن پای صندوق رای بود، اکنون مسئولیتمان سنگینتر است. ۴ سال پیش رو را باید به نظارت و پیگیری و مطالبه از این نمایندگان پرداخت و همین نظارت همگانی ست که مشوق تحول آفرینیها و مانع لغزشهای احتمالی است.