به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی آناج، حالا که گرد و خاک خوابیده، راحتتر میشود جریانِ یک قانونگریزی و نمایشِ خیمهشببازی برای تغییرِ روزِ «تبریز» عزیز را روایت کرد.
۱۴ مرداد، که سالگرد پیروزی مشروطه بود، رادیو را باز کردم و دیدم گوینده دارد «روز تبریز» را تبریک میگوید. تعجب کردم، زیرا پیشفرض ذهنیام این بود که روز دیگری به عنوان «روز تبریز» تصویب شده بود.
کمی بعد، پیامک همراه اول برایم آمد و روز تبریز را به من تبریک گفت و به مناسبت آن، روز مکالمه رایگان به من هدیه داد. بعدتر دیدم که این یک برنامهریزی خاص و پشتصحنه دارد؛ چون سخنگوی دولت پیام تبریک صادر کرد و بعدتر رئیسجمهور نیز پیام صادر کرد.
صحنه عیانتر شد که یک جریان خاص دوست دارد ۱۴ مرداد «روز تبریز» باشد و تمام هموغم خود را برای این مسئله بسیج کرده تا برای خود یک پاتوقِ سیاسی ـ تاریخی رقم بزند تا بعدتر در سیاست و قدرت، بهرهاش را ببرد.
حال سؤال از طرفداران قانون و مدنیت این است که شما که مشروطه را نماد قانون میدانید، چرا برای رسیدن به خواست خود، سادهترین روندهای قانونی را به هم میزنید؟
اگر صورتجلسههای شورای فرهنگ عمومی آذربایجان شرقی را جستوجو کنید، ۲۹ بهمن به عنوان «روز تبریز» تصویب شده است و اگر این مسئله تاکنون ابلاغ و اجرا نشده، اولین نشانهی قانونگریزی دولت و والی آذربایجان شرقی است.
از این که بگذریم، اگر به پیام رئیسجمهور دقت کنید، او خواسته است که ۱۴ مرداد به نام «روز تبریز» نامگذاری شود؛ یعنی تاکنون هیچ مصوبهای برای این امر وجود ندارد که دستگاههای دولتی و تبلیغی برای گرامیداشت آن بسیج شدهاند؛ دستگاههایی که به جای تصویب مصوبه و طی روند قانونی برای لغو مصوبه قبلی و گرفتن مصوبه جدید، با شگردهای تبلیغی این روز را گرامی میدارند.
مخاطب این سخنان همان گعدهی سیاسی است که پشت نام توسعه آذربایجان و تبریز سالها پنهان شده و با دستنشانده کردن کرسیهای دولت در استان، مطامع خود را توسط دستنشاندههای خود پیگیر است.
پس میتوان گفت با «قانون، قانون» گفتن، قانونمداری جا نمیافتد. وقتی گوینده و مدعی بر گفته و ادعای خود صادق نیست، چگونه میشود از دیگری انتظار داشت؟!
به قلم سید سینا حسینی
انتهای خبر/